Instrukcja obsługi NOM (8)

Cud

Po zakończeniu epiklezy rozpoczyna się moment konsekracji – najważniejsza chwila podczas całej Mszy Świętej i największy z cudów, jaki kiedykolwiek może się wydarzyć na ziemi. Dla oczu nic się nie zmienia – biały opłatek nadal wygląda jak opłatek, a wino w wyglądzie i smaku niczym się nie różni od wina sprzed konsekracji. Jednak oczami wiary widzimy już nie chleb i wino, ale Ciało i Krew Pana Jezusa. Potwierdzają to cuda eucharystyczne, jak ten w Sokółce.

Opowiadanie

Użyte w czasie konsekracji słowa różnią się nieco w każdej Modlitwie Eucharystycznej, ale ich sens pozostaje niezmienny. Samo użycie opowiadania o ustanowieniu przez Chrystusa w Wieczerniku Eucharystii w czasie Mszy Świętej, potwierdza już Traditio Apostolica, dokument z 215 roku. W III wieku pojawiają się coraz liczniejsze świadectwa jego stosowania zarówno na Wschodzie jak i na Zachodzie. Słowa konsekracji, czyli „Bierzcie i jedzcie…”, a później „Bierzcie i pijcie…” są w Mszale Rzymskim od 1969 r. identyczne dla każdej Modlitwy Eucharystycznej. Wszyscy celebransi wypowiadają je wspólnie, z tym, że główny celebrans w lekkim pochyleniu. W tym czasie wierni klęczą. W czasie ukazania najpierw Ciała Chrystusa, a następnie kielicha z Krwią Pańską nie należy pochylać głowy, gdyż jest to moment adoracji. Jeśli Msza Święta ma charakter uroczysty podniesieniu towarzyszy okadzenie.

Adoracja

Po ukazaniu Najświętszych Postaci celebrans przyklęka, a pozostali kapłani głęboko się pochylają. W historii moment ukazania Ciała i Krwi Pańskiej wydłużano, aby dać wiernym możliwość Ich adorowania. Od średniowiecza sygnalizowano moment Przeistoczenia biciem w dzwon (tzw. sygnaturkę), aby wszyscy wiedzieli, że właśnie dokonał się cud. Zwyczaj ten zachował się jeszcze niektórych parafiach. Z potrzeby adoracji Najświętszych Postaci około XIII wieku pojawił się zwyczaj wystawiania do adoracji Najświętszego Sakramentu.

Wyznanie

Po przeistoczeniu następuje aklamacja anamnetyczna (wspominająca), która wyraża wiarę w obecność Chrystusa w Eucharystii. Do liturgii wprowadzono ją dopiero po Soborze Watykańskim II, a Mszał Pawła VI zawiera trzy jej wersje. Najstarsza rozpoczyna się od wezwania kapłana: „Oto wielka tajemnica wiary”, na które odpowiada się: „Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale”. Druga aklamacja powtarza słowa z listu do Koryntian (por. 1 Kor 11,26). Kapłan mówi: „Wielka jest tajemnica naszej wiary”, na co wierni odpowiadają: „Ile razy ten chleb spożywamy i pijemy z tego kielicha, głosimy śmierć Twoją, Panie, oczekując Twego przyjścia w chwale”. Ostatnia aklamacja rozpoczyna się od słów celebransa „Uwielbiajmy tajemnicę wary”, a odpowiedź brzmi: „Panie, Ty nas wybawiłeś, przez krzyż i zmartwychwstanie swoje, Ty jesteś Zbawicielem świata”. Czwarta aklamacja występuje wyłącznie w polskim wydaniu Mszału Rzymskiego i jest przeznaczona dla Mszy Świętych z udziałem dzieci. Na wezwania kapłana „Tajemnica wiary” odpowiada się „Chrystus umarł, Chrystus zmartwychwstał, Chrystus powróci”.

Anamneza

Dalsza część Modlitwy Eucharystycznej również ma charakter wspominający wielkie dzieła Boże. W Drugiej Modlitwie Eucharystycznej zaczyna się ona od słów: „Wspominając śmierć i zmartwychwstanie Twojego Syna…”. Dalej celebrans wypowiada modlitwę ofiarniczą i przechodzi do modlitw wstawienniczych. To prośby nie tylko za lokalną wspólnotę, ale także za cały Kościół. Ich celem jest podkreślenie, że sprawowanie Eucharystii nie jest jedynie sprawą prywatną kapłana czy zgromadzonych, ale odbywa się w zjednoczeniu z całą rzeszą wiernych żyjących jak i zmarłych. Wyrazem tego są modlitwy w następujących intencjach: za cały Kościół, papieża, miejscowego biskupa, zmarłych i na końcu – wszystkich żyjących. Jeżeli podczas Mszy Św. został udzielony sakrament, to dołącza się w tym miejscu także specjalną modlitwę za tych, którzy go przyjęli (nowo ochrzczonych czy małżonków).

Doksologia

Każda Modlitwa Eucharystyczna kończy się identycznie brzmiącą doksologią wypowiadaną przez wszystkich celebrujących kapłanów. Jej historia sięga III wieku i tzw. kanonu Hipolita Rzymskiego, a brzmi: „Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie, Tobie, Boże, Ojcze wszechmogący, w jedności Ducha Świętego wszelka cześć i chwała przez wszystkie wieki wieków”. Wierni odpowiadają „Amen”, czym potwierdzają wiarę we wszystkie treści wypowiedziane w czasie Modlitwy Eucharystycznej.

 

kl. Karol Świergosz

 
Gościmy
Naszą witrynę przegląda teraz 27 gości 
Czytania
Liczba odwiedzin
Odsłon : 1264033